یادداشتی بر فیلم پاداش سکوت ( مازیار میری )

دفاع مقدس عرصه ی بروز رشادت ها، فداکاری ها و ایثار و انواع زیبایی های معنوی بود. جنگی که یک جنگ معمولی نبود. معرکه ای بود که تبدیل به اریکه ای شد برای پادشاهی بزرگمردان عرصه ی ایمان و ایثار. این جنگ و این فداکاری ها جزیی لاینفک از تاریخ ما شد و سینما را هم تحت تاثیر خود قرار داد. در جشنواره ی بیست و پنجم فیلم فجر شاهد تعداد کثیری از فیلم های دفاع مقدس بودیم. اتوبوس شب، پاداش سکوت، اخراجی ها، آن که دریا می رود نمونه هایی از این دست بودند. اگر بخواهیم کلیت فیلم پاداش سکوت را با یک نظر نسبی بررسی کنیم پاداش سکوت فیلم خوبی نبود. نقطه ی ضعف فیلم که تمام مسائل فنی فیلم را تحت الشعاع خود قرار داده بود طرح فیلمنامه بود. داستانی که فیلمنامه از روی آن نوشته شده بود ( من قاتل پسرتان هستم نوشته ی احمد دهقان ) آن چنان به درد یک اقتباس سینمایی حداقل برای یک فیلم بلند نمی خورد چون چنین داستانی فاقد کشش و تعلیق مستمر برای نگه داشتن مخاطب تا پایان فیلم است. معمای فیلم هیچ گونه جذابیتی برای تماشاگر نداشت و فیلمنامه هم اصولا نمی توانست چنین مشکل بزرگی را حل کند. فیلمنامه در ابتدا معمایی را مطرح می کند و در طول فیلم در جست و جوی کشف حقیقت است. این جست و جو آن قدر طول می کشد که تماشاگر در بعضی از قسمت های فیلم احساس می کند که سر کار است! و این جست و جو غیر قابل تحمل می شد اگر در میانه ی فیلم با چاشنی طنز در هم نمی آمیخت. به یاد بیاورید سکانس هایی را که فرهاد اصلانی، سیما تیرانداز و مهتاب کرامتی در آن ها بازی داشتند. در این سکانس ها بود که لبخندی بر لب های مخاطب خسته نشست و این لبخند وام دار هیچ کس نیست جز بازی خوب سه بازیگر که نامشان ذکر شد.

فیلم تقریبا کارگردانی حساب شده ای داشت و از تدوینگری حرفه ای بهره مند بود اما در جاهایی از فیلم خلا یک موسیقی موثر به شدت احساس می شد. بزرگترین نقطه ی قوت فیلم بازی بازیگران فیلم بود. بازی های فوق العاده نشان می دهد که مازیار میری قدرت گرفتن بازی های خوب را از بازیگر دارد.  تقریبا همه ی بازیگران فیلم هم حرفه ای بودند و به خوبی از عهده ی نقش ها بر آمدند. پرویز پرستویی اگر به جرم گرفتن دو سیمرغ متوالی در این جشنواره محکوم نبود می توانست سیمرغ سومی هم بگیرد. جعفر والی با بازی قدرتمندش، رضا کیانیان با سکوت پر از حرف و نگاه نافذش، آتیلا پسیانی با حسی که در دیالوگ گفتنش وجود داشت، همه و همه از نقاط قوت فیلم محسوب می شدند.

مازیار میری که اعتماد بازیگران بزرگی چون پرویز پرستویی، جعفر والی، رضا کیانیان، پریوش نظریه و ... را به عنوان پشتوانه ای برای خود دارد مطمئنا می تواند آینده ی درخشانی در فیلمسازی داشته باشد.

 مازیار میری می توانست با انتخاب درست تر در انتخاب طرح و داستان فیلمی محکم تر بسازد اما اولین تجربه ی او در سینمای دفاع مقدس با ناکامی همراه بود.

با آرزوی موفقیت برای او

مصطفی انصافی

mostafa.ensafi@gmail.com